Jeśli przeciętnego słuchacza odrzuca elitaryzm muzyki klasycznej, to w moim przypadku jest kompletnie na odwrót. Od wielu lat bowiem, w moim mieszkaniu toczy się bój na decybele pomiędzy ciężkozbrojnymi werystami mojego młodszego brata a fechmistrzami fortepianu, stacjonującymi w pokoju rodziców. Do dziś nie wiem jak, w tym tajfunie dźwięków, udało mi się wyłapać Gymnopedies Erika Satie, ale zostały mi w głowie do teraz, poszerzając ideę piękna o kilka minut nieśpiesznych, niezwykle delikatnych protoambientów. W jakiś sposób zarówno koncept Sunday Tracks jak i przedsięwzięte przez Borysa Kossakowskiego środki przypominają mi o tych perełkach sprzed przeszło stulecia, więc i chwała mu za to.
Jan Błaszczak. Porcys.com

  (...) Borys Kossakowski przypomina mi w tym dziele małego chłopca. Zafascynowany widokiem pianina brzdąc siada przy nim i nie mając żadnego pojęcia o harmonii i melodyce zaczyna grać. O dziwo, wychodzi mu to całkiem nieźle, a gnany chęcią ciągłego odkrywania od razu porzuca motywy, którymi się przed chwilą zachwycił, i szuka nowych. I nie zauważa nawet, kiedy gromadzi się wokół niego spora grupka zadziwionych słuchaczy.(...)
wearefrompoland